DZIECI
oraz pomoc skierowana do rodziców
Diagnoza funkcjonalna
Terapia
Doradztwo rodzinne
Bycie rodzicem to podróż pełna wyzwań. Wyzwanie to wzrasta szczególnie wtedy, gdy obserwujemy trudności i cierpienie dziecka. Kwestii tych nigdy nie można rozpatrywać w oderwaniu od kontekstu rodzinnego. Dlatego praca z dzieckiem nie ogranicza się tylko do niego. Podstawą owocnej współpracy jest dobre zrozumienie potrzeb zarówno dziecka, jak i jego rodziny. Szczególnie, gdy zgłaszane trudności dotyczą młodszych dzieci, praca terapeutyczna wymaga autentycznego zaangażowania rodziców i gotowości do wprowadzenia zmian w funkcjonowaniu systemu rodzinnego.
Wielu rodziców zwraca się do mnie z prośbą o pomoc w następujących sytuacjach:
Chęć sprawdzenia, czy umiejętności oraz zachowanie prezentowane przez dziecko mieszczą się w tzw. „normie rozwojowej” na konkretnym etapie rozwoju dziecka i w kontekście jego rodziny.
Obecne metody rodzicielskie są nieskuteczne i zwiększają frustrację i napięcie w domu.
Rodzina przechodzi zmiany lub przygotowuje się do nich (np. przeprowadzka, rozpoczęcie przez dziecko przedszkola/szkoły, zmiana pracy rodziców, ciąża, konflikty w rodzinie, rozwód, choroba członka rodziny, śmierć bliskiej osoby).
Dziecko ucieka się do wielu agresywnych zachowań (agresja fizyczna i/lub werbalna), często popada w konflikty z rówieśnikami i/lub członkami rodziny. Dziecko zachowuje się w sposób, który je rani (samookaleczenie, niska samoocena i brak wiary we własne możliwości – „do niczego się nie nadaję”).
U dziecka występują niewyjaśnione przez innych specjalistów objawy somatyczne (np. bóle głowy, bóle brzucha, zmęczenie, problemy z trzymaniem moczu, trudności w wydalaniu, przerywany sen), które mogą mieć podłoże psychologiczne.
Dziecko odczuwa wzmożony lęk, który utrudnia mu sprostanie wyzwaniom rozwojowym (np. zmniejszona tolerancja na nowe rzeczy, strach przed rozstaniem z rodzicem, poznawaniem nowych ludzi, trudności w nawiązywaniu przyjaźni, chodzeniu do szkoły, przebywaniem w zatłoczonych miejscach).
Nastrój dziecka wydaje się być obniżonym przez długi czas (z konkretnego powodu/bez konkretnego powodu). Dziecko zaczyna dystansować się od rodzica i nie komunikuje swoich trudności.
Dziecko nieustannie poszukuje bodźców. Być może dziecko jest w ciągłym ruchu (np. wierci się, kręci, biega), szuka zwiększonego kontaktu z innymi (np. szturcha, “wygłupia się”, szczypie, popycha) lub stale rozładowuje napięcie poprzez stymulację własnego ciała (np. wącha/liże części ciała i przedmioty, wkłada palce do ust, gwiżdże, krzyczy, wykazuje ciągłą potrzebę manipulacji przedmiotami, masturbuje się w miejscach publicznych), ma trudności z koncentracją na zadaniach.
Przedszkole, szkoła lub inne osoby pracujące z dzieckiem zadają pytania dotyczące jego rozwoju lub nie rozumieją przyczyn zachowań dziecka.
Powyższa lista przedstawia przykładowe trudności, z jakimi mierzą się rodziny zgłaszające się do mojego gabinetu, nie jest to lista wyczerpująca. Każdą sprawę traktuję z troską i szacunkiem dla jednostki i aktualnej sytuacji rodziny.